Marek Grechuta - Nie dokazuj

Opis: Było kiedyś w pewnym mieście wielkie poruszenie,
Wystawiano niesłychanie piękne przedstawienie,
Wszyscy dobrze się bawili, chociaż był wyjątek.

Młoda pani z końca sali wszystko miała za nic,
Nawet to że śpiewak śpiewał tylko dla tej pani,
I gdy rozum tracił dla niej, śmiała się, klaskała.

W drugim akcie śpiewak śpiewał znacznie już rozważniej,
Młoda pani była jednak ciągle niepoważna,
Aż do chwili, kiedy nagle, nagle wśród pokazu,
Padły słowa...

Nie dokazuj, miła nie dokazuj,
Przecież nie jest z ciebie znowu taki cud,
Nie od razu, miła nie od razu,
Nie od razu stopisz serca mego lód!

Nie dokazuj, miła nie dokazuj,
Przecież nie jest z ciebie znowu taki cud,
Nie od razu, miła nie od razu,
Nie od razu stopisz serca mego lód!

Innym razem zaproszony byłem na wernisaż,
Na wystawy późną nocą w głębokich piwnicach,
Czy to były płótna Jana Matejki czy Kantego?
Nie pamiętam tego...

Były tam obrazy wielkie, płótna kolorowe,
Z nieskromnymi kobietami szkice nastrojowe,
Całe szczęście, że naturą martwą jednak były...

Na tym pierwszym młoda pani tańczy na polanie,
A na dwóch dalszych rozbawione dwie następne panie.
Choć szaleństwem było śpiewać - śpiewać do obrazu,
Nie zdołałem się powstrzymać:

Nie dokazuj, miła nie dokazuj,
Przecież nie jest z ciebie znowu taki cud,
Nie od razu, miła nie od razu,
Nie od razu stopisz serca mego lód!

Nie dokazuj, miła nie dokazuj,
Przecież nie jest z ciebie znowu taki cud,
Nie od razu, miła nie od razu,
Nie od razu stopisz serca mego lód!

Była także pewna chwila, której nie zapomnę,
Był raz wieczór rozmarzony i nadzieje płonne,
Przez dziewczynę z końca sali podobną do róży,
Której taniec w sercu moim święty spokój zburzył...

Wtedy zdarzył się niezwykły, przedziwny wypadek,
Sam już nie wiem jak to było,
Trudno opowiadać...
Jedno tylko dziś pamiętam,
Jak jej zaśpiewałem...

Usta milczą, dusza śpiewa,
Usta milczą, świat rozbrzmiewa!

Lecz dziewczyna nie słuchała,
Tańcem już zajęta,
W tańcu komuś zaśpiewała to co tak pamiętam...

Nie dokazuj, miły nie dokazuj,
Przecież nie jest z ciebie znowu taki cud,
Nie od razu, miły nie od razu,
Nie od razu stopisz serca mego lód!

Nie dokazuj, miła nie dokazuj,
Przecież nie jest z ciebie znowu taki cud,
Nie od razu, miła nie od razu,
Nie od razu stopisz serca mego lód!

Opis: There was once great commotion in some city
incredibly beautiful play was staged
everyone had fun, although there was an exception

Young lady in the front row had all of it for nothing
even when singer sang only for this lady
and when he was losing his reason for her, she laughed and clapped

In the second act, the singer was singing more cautiously
but the young lady was still windy
until the moment when suddenly, suddenly during the show
fell thise words:

Chorus:(x2)
Don t tease, my dear, don t tease
you aren t such a wonder
not instantly , my dear, not instantly
you won t instantly melt ice of my heart

Another time I was invited to the opening
the exhibition, late at night in the deep cellars
whether they were the paintings ofmaster John or Cantius
I do not remember this

There were great pictures, colored canvas
touching sketches of shameless womens
fortunately, they were alife still

Don t tease my dear... (x2)

There was also another moment, that i won t forget
It was a languid evening of hopes expectations
because of girl from end of the hall, she was like a rose
and her dance disturbed the peace of my heart

Then there was an unusual, freak accident
i don t know how it was
hard to tell
I remember only one thing to thise day
as it sang for her:

The lips are silent, the soul sings
lips are silent, the world sounds

but the girl didn t hear that
busy with her dance
In dance she sang to someone, the thing i remember

Don t tease my dear...
Don t tease my dear...